Dilimin ucunda söylemeyi bekleyen birçok kelime var. Konuşmaya başlasam nerden başlayacağımı bile bilmiyorum sanki düşüncelerimin arasında kaybolmuşum gibi kendime yine epey uzağım. Yolunda giden şeylerin bir anda mahvolmasına alıştım, bir şeyleri güzelleştirmeye de çalışmıyorum artık çünkü benim güzelleştirmek için çabaladığım her şey sonunda yine bir hiç oldu. Bazı şeyler ağır geliyor artık ufak bir sorun bile epey yoruyor ve her şey bir bir anlamını yitiriyorken bir köşede oturup olanlara seyirici kalmaktan öteye geçemiyorum…

Yorum bırakın

WordPress.com ile böyle bir site tasarlayın
Başlayın