Bazen bir hikaye bitmez… sadece yarım kalır.
Her şey yolundaydı aslında. En azından ben öyle sanıyordum. Günlerimi seninle dolduruyordum. Boş kalan her anımda aklıma ilk gelen yine sen oluyordun. Seni güldürmek seni mutlu görmek… belki de o günlerde hayattaki en büyük amacım buydu. Küçük şeylerden mutlu oluyorduk ya hani bir mesaj bir şaka bir gece yarısı konuşması… İnsan o anların hiç bitmeyeceğini sanıyor.
Ben de öyle sandım.
Sana bakarken hep ciddi düşündüm. Geleceği bile hayal ettim. Belki söylemedim ama içimden geçen çok şey vardı. Bir insanın kalbine gerçekten emek vermek nasıl bir şeyse ben onu seninle öğrendim.
Ama sonra… bir gün geldi ve sen gittin.
Ne bir veda ne bir açıklama ne de arkamdan kapıyı kapatan bir cümle… Sadece yok oldun. İnsan bazen ayrılığı bile yaşayamazmış ben bunu öğrendim. Çünkü ayrılık için bile iki kişi gerekir.
En zor olan şey de bu oldu galiba. Sana kızamadım. Seni tamamen unutamadım. İçimde bir yerde hala sana ait bir boşluk kaldı. Günler geçti zaman geçti… ben kendi kendime “Artık vazgeçtim” dedim.
Ama bazı geceler var…
Bir anda hayalin çıkıp karşıma oturuyor sanki. Sen konuşmuyorsun ama ben yine her şeyi hatırlıyorum. O günleri o gülüşünü o anlamsız ama güzel sohbetleri… Her şey gözümün önünden geçiyor. O an nefes almak bile zor geliyor insana.
Belki bu yazıyı hiçbir zaman okumayacaksın.
Belki çoktan başka bir hayatın içindesin.
Ama bilmeni isterdim…
Seni gerçekten seven bir kalp vardı bu dünyada.
Seni mutlu görmek için uğraşan sen güldüğünde içi huzur bulan biri vardı.
Ve o kişi bugün sana son kez şunu söylüyor
Ben seni unutmadım…
Sadece sensiz yaşamayı öğreniyorum.
Albatros🕊
Bir Cevap Yazın